شمال نیوز: آنچه که در انتهای دیدار تیم های فوتبال نساجی قائم شهر و برق شیراز به میزبانی قائم شهر در لیگ دسته اول گذشت، نمونه ای از رشد بی رویه و غیر عقلانی احساسات تماشاگران در عرصه یکی از پرطرفدارترین ورزشها یعنی فوتبال هست که نه اولین آنها بوده و نه آخرین آنها خواهد بود و نیز نه فقط منحصر به قائم شهر است!
من از لفظ تماشاگرنما استفاده نمی کنم،چرا که معتقدم جو غالب اکثر ورزشگاهها در دست احساساتی هاست و ورزشگاه شهید وطنی قائم شهر نیز از این قاعده تلخ مستثنی نیست!
چبستی ماجرا در سایت های متعدد تشریح شده و آنچه که نگارنده باید به بیفزاید،نگاهی به چرایی ماجراست که متاسفانه کمتر به آن پرداخته می شود کسی هم از تکرار تلخ آن عبرت نمی گیرد!
جامعه ما اسلامی،روابط ما اخلاقی،ارتباطات اجتماعی ما عاطفی، نام یدک باشگاههای ورزشی ما فرهنگی و معیارهای ارزیابی ما نیز منشوری است، ولی باز هم می بینیم که خروجی ورزشگاههای ما تداعی گر پارادوکس آشکار است و اینگونه حوادث با کمی تفاوت در چرخه تکرارند!

دیروز داور مسابقه مورد خشونت قرار گرفت و این روند،روزی هم به سرمربی، روزی هم به مدیر عامل، روزی هم به اسپانسر و یا مسئولان شهر و استان که مستقیماً و یا غیر مستقیم به ورزش مرتبط اند، تسری پیدا خواهد کرد !
بحث من حق دادن و یا محکوم کردن کسی نیست، و بجای معرفی مقصر بنا دارم به تبیین قصور بپردازم و طبعاً مقصر را افکار عمومی خواهند یافت!

سئوال اول مربوط به این است که چرا کانون هوادان با انسجام تشکیلاتی شکل نمی گیرد و ارتباطات قوی و تاثیرگذار بین هواداران و باشگاه برقرار نمی شود و آثار هدایت تشکیلاتی در رفتار جمعی هواداران قابل ملاحظه نیست؟!

سئوال دوم در باره فعالیتهای فرهنگی باشگاهها و ترجیحاً باشگاه قدیمی و ریشه دار نساجی است که انصافاً جزء پرطرفدارترین باشگاههای کشور است، این فعالیت در کجا و با چه کارنامه ای در جریان است،چه کسانی به این آموزش مبادرت ورزیده و نتیجه کار چه بوده است و از طرفی این فعالیتها تا چه اندازه متوجه بازیکنان بوده و هست؟!

سئوال سوم در باره چگونگی عملکرد کمیته های انضباطی باشگاه و هیئت فوتبال استان و کلاً نظام مدیریتی ورزش استان است که در این صحنه ها چگونه عمل می کنند و چه سابقه عملکردی در این رابطه دارند؟!

سئوال چهارم به عملکرد نهادهای تامین کننده امنیت میهمانان بر می گردد که چرا در حضور آنها،این قصور اتفاق افتاد و چه باید بکنند تا شاهد تکرار آن نباشیم؟!
سخن من با هواداران این است که داور، مثل راننده ایست که هرگز قصد تصادف ندارد، اما جاده ها همیشه پر از تصادف اند و شعار معروفی که حادثه خبر نمی کند،همیشه دهن پر کن است!

این تصادفات عمدتاً ناشی از یک اشتباه از طرف خود راننده و یا راننده مقابل و یا ابهامات صحنه مثل تاریکی ها و لغزندگیها و غیره است!
زمین فوتبال و تیم های مقابل هم و قدرت فریبندگی برخی از بازیکنان،حتی در سطوح بازیهای جهانی و اروپایی نیز اشتباهات داوری را رقم می زند که هند هانری و گل فرانسه نمونه مشهود آن است!

از طرفی اگر هر ورزشگاهی بخواهد راساً به تنبیه قصور احتمالی و یقینی داوران مبادرت ورزد، پس جایگاه قانونی نهادهای ذیربط کجاست؟! ضمن اینکه ما نباید عقده ناکامی یک تیم را یر دیگران خالی کنیم،بلکه باید به نقد منصفانه امور بپردازیم تا در فضای منطقی،اشباهات اصلاح شوند،وگرنه فحاشی به سرمربی و ضرب و شتم داور،مشکلی را حل نمی کند!

به هر حال مدیر کل محترم تربیت بدنی مازندران باید با احساس مسئولیت بیشتری به تعقیب و پیگیری این قضایا پرداخته و متواضعانه ضمن اذعان به قصورها، اولتیماتوم جدی را متوجه مقصر ها از جمله خودش نموده و مانع از تکرار این بی آبرویی ها برای ورزش کشور و مشخصاً ورزش ماندران گردد.

و سئوال آخر اینکه آیا زمان جدی گرفتن تحقق وعده های واگذاری باشگاهها به بخش خصوصی نرسیده و نباید از توانمندی مدیریتی بخش خصوصی،حداقل در عرصه ورزش استفاده کرد و حل اینگونه معضلات را به خود مردم و خود هواداران سپرد؟!

مع الوصف همه از جمله مدیر کل تربیت بدنی ،کادر مدیریتی و فعالان بدنه ورزش استان،باید بدانند که این روند به فوتبال مازندران کمک نکرده ، بلکه با محرومیت ها و فشارها و طرد کردنها و بی توجهی های ملی،ضربات جبران ناپذیری متوجه رشد های ورزشی مازندران می گردد